Szachowy Zapiecek
:: Artukuły ::
:: Kontakt ::
www.szachykorespondencyjne.mzszach.net
Szachy Korespondencyjne
|
Szachowy Zapiecek |
|
:: Artukuły ::
:: Kontakt ::
|
|
|
||
|
www.szachykorespondencyjne.mzszach.net |
|
Szachy Korespondencyjne |
|
|
Sławy
|
Cytat "Mówi się że życie jest zbyt krótkie by poświęcić je szachom. Ale to już wina życia, a nie szachów..." - William Evart Napier < |
|
| ||
Michaił Botwinnik. Już jako czternastoletni młodzieniec Botwinnik zyskał rozgłos w świecie szachów, wygrywając w symultanie z
ówczesnym mistrzem świata Jose Raulem Capablanką. Zapewne ta partia miała znaczący wpływ na rozwój jego talentu.
W 1931 roku po raz pierwszy zwyciężył w indywidualnych mistrzostwach ZSRR. Po tytuł mistrza Związku Radzieckiego
sięgał jeszcze pięciokrotnie, w latach 1933, 1939, 1941, 1945 i 1952.
W wieku 24 lat Botwinnik walczył jak równy z równym z czołowymi szachistami świata,
zajmując wysokie miejsca w najbardziej prestiżowych turniejach tamtych lat.
W 1935 roku wygrał razem z Salomonem Flohrem turniej w Moskwie, w pokonanym polu zostawiając m.in.
Emanuela Laskera i Capablankę. Rok później podzielił z Capablanką pierwsze miejsce w turnieju w Nottingham,
w 1938 roku zajął dzielone trzecie miejsce w prestiżowym turnieju AVRO.
W latach sześćdziesiątych, po przegranym meczu z Petrosjanem,
Botwinnik przestał uczestniczyć w oficjalnych rozgrywkach,
skupiając się głównie na pracy nad szachowymi programami komputerowymi.
Poświęcił się również trenowaniu dzieci i młodzieży. Ze słynnej szkoły Botwinnika
wywodzi się cała rzesza utalentowanych szachistów, w tym najsłynniejsi -
Anatolij Karpow, Garri Kasparow i Władimir Kramnik.
Aleksander Alechin. Urodzony w Moskwie. Całkowicie poświęcał się szachom. Bardzo dużo pracował.
Podobno były one jego obsesją. W 1927r. wyzwał Capablancę do walki o tytuł mistrza świata, jednak mało kto podejrzewał,
że uda mu się go zdobyć. W bardzo długim pojedynku Alechin wygrał 6 partii przegrał 3, a zremisował 25.
Później mistrz świata miał problemy z alkoholem i w 1935r. (ku wielkiemu zaskoczeniu szachowej publiczności)
Machgielis Euwe odebrał mu tytuł. Po tej porażce Alechin przestał pić i w 1937r. odzyskał tytuł. Gdy po II wojnie
światowej miał bronić tytułu mistrza świata w meczu z Michaiłem Botwinnikiem zmarł na atak serca.
Jose Raul Capablanca. Capablanca był uważany za szachowe genialne dziecko. Pierwszym znaczącym jego sukcesem było zwycięstwo w meczu z mistrzem Kuby w 1901 roku. Capablanca miał wówczas 12 lat, jego błyskotliwa gra została szybko zauważona i doceniona. Do dzisiaj jest uważany za jednego z najbardziej utalentowanych szachistów w historii. Szczególnie doceniana jest jego sztuka gry pozycyjnej i rozgrywania końcówek.
Capablanca poznał szachy kibicując swojemu ojcu. W całym życiu, nawet jako ekspert szachowy,
pozostał w znacznej mierze graczem "naturalnym", stosunkowo mało czasu poświęcając na przygotowania
do turniejów i meczów. Jego największy rywal Aleksander Alechin, który został czwartym mistrzem świata, po śmierci Capablanki napisał:
"Wraz z tą śmiercią odszedł wielki szachowy geniusz, jakiego nigdy więcej nie zobaczymy".
Emanuel Lasker. Ciekawostką jest, że Lasker urodził się w należącym obecnie do Polski Barlinku i ukończył gimnazjum w Gorzowie.
Ten wybitny szachista, brydżysta, matematyk i filozof niemiecki pokonał Steinitza 12-7 (10 zwycięstw, 4 remisy,
5 przegranych) w meczu rozegranym w Nowym Jorku, Filadelfii i Montrealu w 1894r. Później z powodzeniem bronił tytułu w 1897
( ponownie pokonał W. Steinitza) w 1907 zwyciężając F. Marshalla z USA w 1908 - S. Tarrascha z Niemiec w 1909 -
D. Janowskiego z Francji w 1910 - K. Schlechtera z Austrii, 1910 ponownie D. Janowskiego. Swój tytuł utrzymał
przez 27 lat zdobywając go w wieku 25 lat! Kariera szachowa nie przeszkodziła Laskerowi w uzyskaniu doktoratu z matematyki.
Był bliskim przyjacielem A. Einsteina, jednak nie ma żadnego zapisu partii, rozegranej przez nich.
William Steinitz. Pierwszy oficjalny mistrz świata w szachach. Miał duży wkład w rozwój teorii szachów, zwłaszcza w zakresie gry pozycyjnej.
Jego idee cieszyły się dużym uznaniem innych wybitnych szachistów, jak Aron Nimzowitsch, Siegbert Tarrasch i Emanuel Lasker.
Steinitz był mistrzem świata od 1886 do 1894 roku. W tym czasie obronił tytuł w czterech oficjalnych meczach przeciwko Zukertortowi,
Czigorinowi (dwukrotnie) i Gunsbergowi. Przegrał dwa mecze ze swoim następcą Laskerem.
W 1883 roku Steinitz zamieszkał w Nowym Jorku, w 1888 roku otrzymał amerykańskie obywatelstwo, wcześniej reprezentował Austrię.