O autorze

Jan Kochanowski (1530-1584) urodził się w Sycynie. Wykształcenie zdobył dzięki piętnastoletnim studiom -
najpierw na wydziale sztuk Akademii Krakowskiej, później w Królewcu oraz Padwie. Kochanowski dużo podróżował.
Odwiedził Niemcy, Włochy i Francję.
Po powrocie do kraju poeta zdecydował się rozpocząć służbę dworską, która pochłonęła 10 lat jego życia. Pobyt
na Wawelu, najznakomitszym wówczas ośrodku kulturalnym i intelektualnym kraju, uzupełnił wiedzę artysty
na temat spraw wagi państwowej.
W roku 1570 poeta porzucił dwór, na stałe osiadając w Czarnolesie, majątku odziedziczonym po rodzicach. Tam
ożenił się z Dorotą Podlodowską. Wieś miała z jednej strony pozwolić poecie na odnalezienie spokoju, na pełną
realizację artystycznych zamierzeń, z drugiej zaś na stworzenie szczęśliwej rodziny, odnalezienie się w roli
gospodarza, męża i ojca. Spokojne chwile w Czarnolesie przerwała nagle śmierć dwóch
córek - najpierw młodszej - Urszulki (które to wydarzenie opisze później w "Trenach") oraz starszej - Hanny.
Kochanowski zmarł nagle na atak serca w 1584 roku w Lublinie.
Został pochowany w Zwoleniu, gdzie znajduje się nagrobek z jednym z dwóch zachowanych wizerunków poety.








O poemacie

Do wczesnych prób epickich należy także poemat heroikomiczny Szachy. Wydany w 1564 lub 1565 r.
Kochanowski akcję swego poematu umiejscowił na dworze króla duńskiego Tarsesa, a partnerami gry
szachowej uczynił dwóch konkurentów do ręki królewny Anny: Fiodora i Borzuja.
Zwycięzcą został -dzięki pomocy królewny - pierwszy z nich.
Patetyczny styl - na miarę homerycko-wergiliańskiego eposu - towarzyszy narracji o walce "drewnianego wojska".
Figury szachowe wyposażone zostały w cechy ludzkie, radują się i smucą, wygrywają i giną. Zderzenie powagi
i żartu prowadziło do efektów komicznych. Dzięki tym zabiegom czytelnik  może obcować z parodią eposu bohaterskiego.
Staje się to źródłem zabawy, elementem gry literackiej, zdominowanej przez żart i niezwykły pomysł.